*چرا گاهی به قرآن، کریم و گاهی مجید می گویند؟

 

چرا گاهی به قرآن، کریم و گاهی مجید می گویند؟

..........

5. عزیز به معنای قوی و محکم: “وَ إِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِیزٌ”(فصلت-41)
6. مبارک به معنای خجسته: “وَ هَاذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ”(انبیاء-50)
7. مبین به معنای روشن گر: “وَ قُرْءَانٍ مُّبِینٍ”(حجر-1)
8و9. متشابه به معنای همانند "کتابی که آیاتش در لطف ، زیبایی ، عمق و محتوا همانند یک دیگر است" و مثانی به معنای مکرر: “اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الحْدِیثِ كِتَابًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانىِ”‏َ(سورة زمر-23)
10. عربی به معنای زبان روشن ، گویا و فصیح. “قُرْءَانًا عَرَبِیًّا”(یوسف -2)
11. غیر ذی عوج به معنای کژ نبودن. “قُرْءَانًا عَرَبِیًّا غَیرْ ذِى عِوَجٍ”(زمر-28)
12. ذی الذکر به معنای پراندرز. “الْقُرْءَانِ ذِى الذِّكْرِ”(ص -1)
13و14 . بشیر به معنای بشارت گر و نذیر به معنای هشدار دهنده. “بَشِیرًا وَ نَذِیرًا”(فصلت -4)
15. قیم به معنای راست و درست. “قَیِّمًا”(کهف -2)
اما از بین این اوصاف، دو وصف مشهورتر شده و غالبا همراه ذکر قرآن، بیان می شوند. که دو واژه ی" کریم و مجید" هستند.
کریم از ماده كرم است و كرامت به معنى سخاوت، شرافت، نفاست و عزّت است.پس كریم به معنى سخى است همچنین به معنى نفیس و عزیز است و هر چیزی كه در نوع خود شریف است با كرم توصیف می شود. و قرآن كریم: یعنى قرآن شریف و محترم و گرانقدر.( قاموس قرآن، ج‏6، ص: 103)
صفت کریم بیانگر آن است که قرآن عزیز و گرامی است، چون سخن خدا است که بر پیامبر(ص) وحی شده است. برخی گفته اند کریم است، چون عطا و بخشش آن زیاد است. قرآن به صفت کریم نامیده شده، چون دلایلی را که به حق می رساند، به خوبی ارائه کرده است.
برخی گفته اند کریم اسم جامع و شامل است برای هر چیز که مورد ستایش قرار می گیرد و قرآن به خاطر پدیده های مورد ستایشی که در آن قرار دارد (مانند هدایت و نور و بیان و حکمت) کریم نامیده شد، چون فقیه از آن یاد می گیرد و به وسیله ی آن استدلال می کند؛ نیز حکیم از آن کمک می گیرد و با آن احتجاج می کند و برهان اقامه می نماید؛ چنان که ادیب از آن بهره می گیرد و به وسیله ی آن تقویت می شود، پس هر دانشمندی، ریشه و اصل علم خود را از آن می گیرد. جهات دیگری نیز در علت این نام گذاری گفته اند که در تفاسیر ذکر شده است.( لباب التأویل فی معانی التنزیل، علاءالدین علی بن محمد بن ابراهیم، ج 4، ص 242)
و " مجید" از ماده ی" مجد" به معنى گستردگى شرافت و جلالت است، و این معنى درباره ی قرآن كاملا صادق مى‏باشد، چرا كه محتوایش عظیم و گسترده، و معانیش بلند و پرمایه است، هم در زمینه ی معارف و اعتقادات، و هم اخلاق و مواعظ، و هم احكام و سنن.( تفسیر نمونه، ج‏26، ص: 353)
صفت مجید بیانگر یکی دیگر از ویژگی های کلام خدا و قرآن است، و آن اینکه این کتاب مجد و عظمتی به انسان می بخشد که هیچ کتابی دیگری نمی بخشد، زیرا کلام خدایی است که بالاتر از او چیزی نیست.

چهارده معصوم (ع)...