تقوا

معنای تقوا در لغت:

تقوا در لغت از ریشه وقی یعنی وقایه، وقیا و مصدری است كه به جای وقیا نشسته است یعنی و او به ناء و یاء آن به واو تبدیل شده تا تقوا حاصل شده است (امر آن ق، در جمع مذكر قوا می باشد.) تقوا و تفاه به یك معنا هستند.

تقوا در لغت به معنی خداترسی، پروا و پرهیزگاری است و از مهمترین دستورهای اخلاقی قرآن و دیگر پیامبران بوده است. بیشترین و مهمترین توصیه اخلاقی قرآن تقوا است و مشتقات واژه تقوا در قرآن به وفور به چشم می خورد. در اینجا به برخی عناوین كلی تقوا در قرآن بسنده می كنیم.

1- محفوظ داشتن، نگاه داشتن

2- تقیه كردن و ترسیدن (آل عمران، 28)

3- پرهیز كردن، خود را از معصیت و عقاب آن دور نگه داشتن و پارسایی نمودن

4- ترسیدن خشیت از مقام پروردگار، آتش دوزخ و در نتیجه از اعمال ناپسند و قبیح و گناه آلود دوری كردن

5- به صورت اسم تقوا به 3 معنی توحید و اخلاص، ایمان و عمل صالح، پرهیزگاری و اطاعت از خداوند و خودداری از منهیات


تقوا در قرآن

تقوا در قرآن به عنوان عامل سعادت انسان معرفی شده و رعایت آن مورد تأكید فراوان قرار گرفته است خداوند در ابتدای سوره بقره می فرماید: این كتاب بدون تردید راهنمای پرهیزگاران است.

سپس مشخصات و صفات برجسته متقین مثل ایمان، نماز، انفاق و یقین را یكی پس از دیگری یادآوری نموده است. در آیات فراوانی، خود تقوا یا مصادیق آن و كارهایی كه رنگ تقوا دارند با تعابیر مختلف به عنوان عامل سعادت ابدی و اخروی و مجوز ورود به بهشت معرفی شده است.

كلمه تقوا و مشتقات آن در قرآن 220 بار به كار رفته است كه در حدود بیش از صد مورد متعلق آن ذكر نشده است در 85 مورد متعلق تقوا در قرآن خداوند است كه با الفاظ الله و رب همراه است. در سه مورد متعلق تقوا روز قیامت است و هر سه مورد در سوره بقره آمده است.

در برخی آیات متعلق تقوا عذاب قیامت است.

چهارده معصوم (ع)...